Uitvoeringsverordening (EU) 2021/331 van de Commissie van 24 februari 2021 betreffende de melding van misbruik gepleegd door commerciële tussenpersonen die diensten verlenen voor het aanvragen van een reisautorisatie krachtens Verordening (EU) 2018/1240 van het Europees Parlement en de Raad
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Verordening (EU) 2018/1240 van het Europees Parlement en de Raad van 12 september 2018 tot oprichting van een Europees reisinformatie en -autorisatiesysteem (Etias) en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1077/2011, (EU) nr. 515/2014, (EU) 2016/399, (EU) 2016/1624 en (EU) 2017/22261, en met name artikel 15, lid 5, en artikel 16, lid 10,
(1) Bij Verordening (EU) 2018/1240 is een Europees reisinformatie- en -autorisatiesysteem (Etias) ingesteld voor onderdanen van derde landen die zijn vrijgesteld van de verplichting om voor de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten in het bezit te zijn van een visum.
(2) Om de reisautorisatie te verkrijgen, moet een aanvraag worden ingediend, hetzij door de aanvrager zelf, hetzij door een derde of door een commerciële tussenpersoon die door de aanvrager wordt gemachtigd om de aanvraag namens hem in te dienen.
(3) Bij vergelijkbare reisautorisatiesystemen zijn verschillende vormen van misbruik door commerciële tussenpersonen aan het licht gekomen. Zo kan het voorkomen dat zij de aanvrager misleiden door hem te doen geloven dat hun website de speciale officiële openbare website of applicatie voor mobiele apparaten voor het indienen van een aanvraag is, waardoor ten onrechte de indruk wordt gewekt dat de door de commerciële tussenpersoon in rekening gebrachte extra kosten een verplicht onderdeel van de aanvraagprocedure zijn, in plaats van een vergoeding voor het vrijwillig gebruik van een commerciële dienst. Ook kan het gebeuren dat tussenpersonen de door de aanvrager verstrekte persoonsgegevens of financiële gegevens op frauduleuze wijze gebruiken, een onredelijk hoog tarief voor hun diensten vragen of de aanvraag niet namens de aanvrager indienen overeenkomstig de vereisten inzake termijn, formaat en kwaliteit.
(4) Om misbruikpraktijken op te sporen en herhaling ervan te voorkomen, dient een onlineformulier voor het melden van misbruik door commerciële tussenpersonen beschikbaar te worden gesteld via de speciale openbare website en de applicatie voor mobiele apparaten. Teneinde de mogelijkheid om melding te maken van misbruik onder de aandacht te brengen en een dergelijke melding te vergemakkelijken, moet informatie over de daartoe te volgen procedure duidelijk worden weergegeven op de openbare website en de applicatie voor mobiele apparaten. Het formulier moet gestandaardiseerde velden bevatten en gebruikers verzoeken om gegevens over het misbruik in te voeren.
(5) Om te waarborgen dat aanvragers voldoende worden geïnformeerd over de aard en het doel van de meldingsfaciliteit, moet op het formulier worden verduidelijkt dat het meldingssysteem voor monitoring dient, geen persoonsgegevens verzamelt, geen kanaal is om beroep in te stellen tegen beslissingen over verzoeken en evenmin ter vervanging dient voor het instellen van vorderingen op grond van het bestuursrecht, het burgerlijk recht of het strafrecht.
(6) De centrale Etias-eenheid moet dergelijke meldingen ontvangen en beoordelen, rekening houdend met overeenkomsten tussen en de frequentie van de gemelde misbruiken. De centrale Etias-eenheid moet regelmatig verslag uitbrengen aan de Commissie over de gemelde misbruiken en de uitgevoerde beoordelingen. De Commissie moet deze beoordelingen in aanmerking nemen bij de ontwikkeling van de voorlichtingscampagnes bedoeld in artikel 72 van Verordening (EU) 2018/1240. Op grond van de beoordelingen moet de centrale Etias-eenheid de voorlichting van het algemene publiek bedoeld in artikel 71 van Verordening (EU) 2018/1240 zo nodig aanpassen, met name waar het de aanvragers betreft.
(7) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), heeft Denemarken niet deelgenomen aan de vaststelling van Verordening (EU) 2018/1240 en is deze niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. Omdat Verordening (EU) 2018/1240 echter voortbouwt op het Schengenacquis, heeft Denemarken op 21 december 2018 overeenkomstig artikel 4 van dat protocol zijn besluit meegedeeld dat het Verordening (EU) 2018/1240 in zijn nationale wetgeving zal omzetten.
(8) Deze verordening houdt een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad2; Ierland neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van deze verordening en deze is niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat.
(9) Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze verordening een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis3 die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad4.
(10) Wat Zwitserland betreft, vormt deze verordening een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis5 die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG, in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad6.
(11) Wat Liechtenstein betreft, vormt deze verordening een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis7 die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG, in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad8.
(12) Wat Cyprus, Bulgarije en Roemenië, en Kroatië betreft, vormt deze verordening een handeling die op het Schengenacquis voortbouwt of anderszins daaraan is gerelateerd in de zin van respectievelijk artikel 3, lid 1, van de Toetredingsakte van 2003, artikel 4, lid 1, van de Toetredingsakte van 2005 en artikel 4, lid 1, van de Toetredingsakte van 2011.
(13) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geraadpleegd overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad9 en heeft op 4 september 2020 een advies uitgebracht.
(14) De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité slimme grenzen (Etias),
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1 - Formulier voor het melden van misbruik
Artikel 2 - Aanvullende documentatie
Artikel 3 - Kennisgeving aan aanvragers
Deze kennisgeving bevat ten minste de volgende elementen:
- a) bevestiging van de ontvangst van de melding, met vermelding van de datum en het tijdstip waarop het formulier is ingediend;
- b) een overzicht van alle relevante informatie in verband met het indienen van een aanvraag voor een reisautorisatie als bedoeld in artikel 71 van Verordening (EU) 2018/1240;
- c) een verklaring dat de melding van misbruik zal worden gebruikt voor het monitoren en verbeteren van het Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie. Verder wordt erop gewezen dat de meldingsfaciliteit niet is bedoeld als rechtsmiddel in afzonderlijke gevallen en evenmin dient als vervanging voor het instellen van middelen waarin het toepasselijke nationale bestuursrecht, burgerlijk recht of strafrecht kan voorzien.
Artikel 4 - Taken van de centrale Etias-eenheid
De centrale Etias-eenheid:
- a) monitort, verwerkt en analyseert alle meldingen van misbruik;
- b) publiceert op de speciale openbare website en in de applicatie voor mobiele apparaten relevante informatie om misbruik te voorkomen.
Eenmaal per jaar dient de centrale Etias-eenheid bij de Commissie een verslag in, dat tenminste het volgende omvat:
- a) een geanonimiseerde beschrijving van de gemelde gevallen van misbruik, met inbegrip van overeenkomsten tussen de gevallen, frequenties, trends en kenmerken;
- b) een overzicht van de maatregelen die zijn genomen om de voorlichting aan het algemene publiek en aanvragers aan te passen.
Artikel 5 - Specifieke beveiligingsmaatregelen
Artikel 6 - Inwerkingtreding
-
PB L 236 van 19.9.2018, blz. 1.
(terug) -
Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20).
(terug) -
PB L 176 van 10.7.1999, blz. 36.
(terug) -
Besluit 1999/437/EG van de Raad van 17 mei 1999 inzake bepaalde toepassingsbepalingen van de door de Raad van de Europese Unie, de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen gesloten overeenkomst inzake de wijze waarop deze twee staten worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (PB L 176 van 10.7.1999, blz. 31).
(terug) -
PB L 53 van 27.2.2008, blz. 52.
(terug) -
Besluit 2008/146/EG van de Raad van 28 januari 2008 betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (PB L 53 van 27.2.2008, blz. 1).
(terug) -
PB L 160 van 18.6.2011, blz. 21.
(terug) -
Besluit 2011/350/EU van de Raad van 7 maart 2011 betreffende de sluiting namens de Europese Unie van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis betreffende de afschaffing van controles aan de binnengrenzen en het verkeer van personen (PB L 160 van 18.6.2011, blz. 19).
(terug) -
Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 45/2001 en Besluit nr. 1247/2002/EG (PB L 295 van 21.11.2018, blz. 39).
(terug) -
Besluit (EU, Euratom) 2017/46 van de Commissie van 10 januari 2017 over de beveiliging van communicatie- en informatiesystemen binnen de Europese Commissie (PB L 6 van 11.1.2017, blz. 40).
(terug)